|
ERKEK,
GÖZYAŞI
KATİLİ Mİ
ANNE?
İlk özgür
çığlığı,
rahminden
çıkıp, dünyaya
merhaba
dedikten
hemen sonra
attım anne.
Ve son özgür
(saf olmasa
da) gözyaşlarımı
çok uzaklarda,
ergenlik
çağımın
hemen başında
terk etmek
zorunda
kaldım.
Bir erkektim
artık anne.
Güçlüydüm.
Güçlü olmak
zorundaydım,
"karılar
gibi"
zırıldayamazdım.
Elalemin
maskarası
olamazdım.
Kız bile
vermezlerdi
yoksa bana.
Ben ağlamamalıydım
anne. Kadınlar,
kızkardeşlerim
hatta sen
bile ağlayabilirdin
ama ben
bunu yapamazdım.
Çünkü; ERKEKLER
AĞLAMAZ
dı anne.
Hayatın,
ta göbeğinde
yaşadım
anne ve
özgürce
ağlamayı
tadamadım.
Herşeyimi
kaybetmekten,
işsiz kalmaktan,
çocuklarımdan
olmaktan,
yalnızlıktan,
kazadan,
beladan,
insanlardan
korkmadım
anne.
Ama ağlamaktan
korktum.
Sadece bana
ait olan,
benim gözyaşlarımdan
korktum.
Korktum
ve gözyaşlarımı
yuttum,
kalbime
gömdüm ve
onları tuğlalar
gibi kullanarak
dev bir
kule inşa
ettim içimde
anne.
Korktum
ve boğazıma
kadar gelip
dayanan
hıçkırıklara
sert komutlar
verdim.
Boğdum onları
anne, özgürlüğümü
boğdum.
İşte bunun
için seri
katil oldum
anne ve
cinayetlerimin
sayısını
bile unuttum.
Sevdiklerimden
ayrıldım,
özgürce
ağlayamadım
sokaklarda,
gözyaşlarımı
saklasın
diye yağmurları
bekledim.
Görkemli
kaybettiğim
anlarda
kaçırdım
gözyaşlarımı
merdiven
altlarına.
Tuvaletlere
kaçtım,
ıssızlığın
kucağında
bırakabildim
kendimi
ancak.
Korktum
ve çocuklarımdan
da kaçırdım
gözyaşlarımı.
Babaydım
ve güçlü
olmalıydım.
Ağlarsam
güvenemezlerdi
bana. Arkadaşlarımı
gömdüm
uzun selvi
ağaçların
gölgelerine.
Yaşadığım
ölümdü ve
daha ötesi
yoktu.
Ama ağlayamadım
özgürce.
Birkaç damla
gözyaşıyla
kurtardım
kendimi.
Bazen çıldırmaya
az kaldı.
Bazen kendi
içimdeki
çocukla
kavgalara
tutuştum
ve o küçük
çocuğun
özgürlüğüne
imrendim.
Bilmiyorum
anne, belki
de onun
gibi
olamadığım
için öldürmeye
kalktım
onu.
Bana çok
şey öğrettin
anne ama
şöyle
adam gibi
ağlamayı
öğretmeyi
unuttuğun
için
beni yarım
bıraktın
anne.
İşte böyle
sevgili
annem...
Senin için,
sen istedin
diye gözyaşlarıma
ihanet ettim
ve bir erkek
olarak
erkek gibi
ağlamayı
başaramadım.
(Yazı, Engin
Taş tarafından
BALCA'ya
iletilmiştir.)
|
